Najnowsza ekranizacja Wichrowych Wzgórz w reżyserii Emerald Fennell (2026) to film, w którym przestrzeń nie stanowi tła dla wydarzeń, lecz współtworzy dramaturgię. Za warstwę scenograficzną odpowiada brytyjska projektantka Suzie Davies, znana z precyzyjnego budowania światów filmowych o silnym ładunku emocjonalnym. W tej realizacji jej praca nabiera szczególnego znaczenia: architektura domów i wnętrz stają się narzędziem opowieści o przynależności, wykluczeniu i namiętności.
Suzie Davies od początku zakładała, że scenografia nie będzie jedynie historyczną rekonstrukcją dziewiętnastowiecznej Anglii. Jej celem było stworzenie przestrzeni, które oddziałują na widza niemal fizycznie.
Dom jako narzędzie wykluczenia
Najbardziej wyrazistym przykładem tej strategii jest projekt domu Wuthering Heights. Davies podkreślała, że architektura miała wyrażać stosunek świata do Heathcliffa:
„Architektura Wichrowych Wzgórz została zaprojektowana tak, by fizycznie odmawiać Heathcliffowi prawa do tej przestrzeni. Sufity są niskie – zwłaszcza w kuchni – więc nigdy nie może w pełni się wyprostować. Ten dom do niego nie należy; każdy jego element zdaje się go odpychać".
Nie jest to wyłącznie zabieg symboliczny. Proporcje pomieszczeń, ciężkie belkowania, wąskie przejścia i ograniczona ilość światła wpływają na sposób filmowania postaci. Kamera często prowadzi bohaterów w ciasnych kadrach, podkreślając napięcie, brak swobody. Dom nie jest tu schronieniem – jest strukturą, która narzuca hierarchię i przypomina o społecznym wykluczeniu.
Dwa światy, dwa porządki estetyczne
Wyraźny kontrast stanowi rezydencja Thrushcross Grange. Jej architektura jest uporządkowana, jasna, starannie wykończona. Davies w wywiadzie dla Better Homes & Gardens zwracała uwagę, że przestrzeń ta miała odzwierciedlać próbę Catherine dopasowania się do innego świata:
„Architektura i wystrój Thrushcross Grange pokazują wysiłek Catherine, by odnaleźć się w nowym środowisku. To przestrzeń zaprojektowana, kontrolowana, niemal perfekcyjna. Choć wydaje się bardziej elegancka, jest też bardziej sztuczna – i w gruncie rzeczy mniej zgodna z jej naturą”.
W ten sposób scenografia porządkuje konflikt dramatyczny: surowe, niemal organiczne Wuthering Heights kontra wyrafinowane, lecz chłodne Grange. Obie przestrzenie są jednak w pewnym sensie opresyjne – każda na swój sposób ogranicza bohaterów.
Czytaj też:
Gdzie kręcono Wednesday? Do Akademii Nevermore mamy całkiem blisko!
Scenografia jako nośnik emocji
W rozmowie z Architectural Digest Davies opowiadała o pracy nad detalem i fakturą wnętrz. Jednym z najbardziej komentowanych elementów był pokój Cathy, w którym zastosowano nietypowe rozwiązania materiałowe – półprzezroczyste powierzchnie o wyraźnej, niemal organicznej fakturze.
Projektantka wraz z zespołem dążyła do tego, by wnętrza sprawiały wrażenie żywych – jakby oddychały, reagowały na obecność bohaterów. Wilgoć, połysk, światło odbijające się od powierzchni ścian – wszystko to buduje atmosferę nieustannego napięcia. Przestrzenie w filmie balansują między realizmem a wizją przefiltrowaną przez emocje postaci.
To podejście sprawia, że scenografia przestaje być neutralna. Staje się metaforą stanów psychicznych – namiętności, zazdrości, gniewu. Ściany zdają się nasiąkać emocjami, a krajobraz wrzosowisk wdziera się do wnętrz, jakby natura nie uznawała granic wyznaczonych przez człowieka.
Czytaj też:
Mieszkanie jak scenografia z „Grand Budapest Hotel”. Jest róż, lastryko i kino domowe
Budowanie świata od podstaw
Davies zdecydowała się na rozbudowaną realizację studyjną. W wywiadzie dla Elle Decor mówiła, że wspólnie z reżyserką chciała stworzyć świat o wyraźnej, konsekwentnej stylistyce – nawiązującej do klasycznego kina melodramatycznego lat 40. i 50. XX wieku (patrz Przeminęło z Wiatrem):
„Kiedy przeczytałam scenariusz, wiedziałam, że to nie będzie realistyczny dramat kostiumowy w tradycyjnym sensie. Chciałyśmy świata intensywnego, nieco przerysowanego, który odda siłę emocji”.
Budowa wnętrz w studiu pozwoliła na pełną kontrolę nad proporcjami, światłem i relacją między planem a krajobrazem. Ujęcia wrzosowisk Yorkshire płynnie łączą się z przestrzeniami wzniesionymi na planie filmowym, co wzmacnia wrażenie spójności wizualnej.
Wizualna interpretacja powieści
Praca Suzie Davies nad Wichrowymi Wzgórzami pokazuje, że scenografia może być formą interpretacji literatury. Zamiast wiernie odtwarzać realia epoki, projektantka wydobywa z powieści Brontë emocje i przekłada je na język architektury oraz dekoracji.
Dom, w tej wersji historii, nie jest wyłącznie miejscem zamieszkania. Jest strukturą władzy, przestrzenią wykluczenia, a czasem iluzją bezpieczeństwa. Każdy element – od wysokości sufitu po fakturę ścian – ma znaczenie dramaturgiczne.
To właśnie konsekwencja tej wizji sprawia, że scenografia filmu pozostaje jednym z jego najmocniejszych elementów.
Gdzie kręcono „Wichrowe Wzgórza”?
Zdjęcia do najnowszej ekranizacji realizowano w dwóch uzupełniających się przestrzeniach: w naturalnych plenerach północnej Anglii oraz w kontrolowanych warunkach studyjnych. Ujęcia wrzosowisk powstały na terenie Yorkshire Dales National Park, w dolinach Swaledale i Arkengarthdale, których surowy krajobraz – kamienne murki, otwarte przestrzenie i zmienna pogoda – buduje autentyczne tło historii.
Z kolei wnętrza Wuthering Heights i Thrushcross Grange wzniesiono w Warner Bros. Studios Leavesden, gdzie możliwe było precyzyjne zaprojektowanie proporcji pomieszczeń, wysokości stropów i układu światła. Takie połączenie istniejącego pejzażu z budowanymi od podstaw planami pozwoliło uzyskać spójny wizualnie świat, w którym plener i architektura tworzą całość.
Czytaj też:
W małym mieszkaniu po babci zamieszkał… Almodóvar!Czytaj też:
Tak wygląda „Hogwart dla emerytów” w nowym hicie Netflixa