Położony u podnóża góry Emei resort wyrasta z idei określanej przez autorów jako „architektura ciszy”. Nie chodzi tu o minimalizm rozumiany wyłącznie jako estetyka, lecz o sposób projektowania, który pozwala krajobrazowi odgrywać główną rolę.
Zamiast wyburzać istniejącą zabudowę, architekci przekształcili zaniedbane budynki w kameralny kompleks wypoczynkowy. Dzięki temu projekt wpisuje się w coraz silniejszy światowy nurt adaptacyjnego wykorzystania istniejących obiektów, uznawanego dziś za jedno z najbardziej odpowiedzialnych podejść do projektowania.
Galeria:
ZOLAND·Emei Resort wtapia się w górski krajobraz Emeishan
Układ budynków przypomina niewielką górską osadę. Bryły zostały rozrzucone na zboczu zgodnie z ukształtowaniem terenu, nawiązując do tradycyjnych kamiennych domów regionu. Charakterystyczne dachy dwuspadowe oraz głębokie okapy zyskały współczesną interpretację, zachowując jednocześnie lokalny kontekst.
Materiały, które opowiadają historię miejsca
Już strefa wejściowa zdradza filozofię projektu. Elewację wykonano z ręcznie fakturowanego betonu, którego chropowata powierzchnia podkreśla trwałość i autentyczność architektury.
Czytaj też:
Za stalową ścianą ukryli czerwony trawertyn. To londyńskie mieszkanie zachwyca detalami
Cały kompleks opiera się na ograniczonej palecie naturalnych materiałów. W restauracji pojawiają się tradycyjne szare dachówki z regionu Leshan, cedrowa konstrukcja stropu oraz łupek pozyskiwany z góry Emei. Dzięki temu wnętrza nie sprawiają wrażenia zaprojektowanych „od nowa”, lecz wydają się naturalnym przedłużeniem otaczającego krajobrazu.
Równie przemyślane są apartamenty. Budynek z pokojami gościnnymi, wykończony płukanym kamieniem, niemal znika pod zielonym zboczem. Z zewnątrz pozostaje dyskretny, natomiast we wnętrzach ogromne przeszklenia otwierają panoramiczne widoki na góry.
Serce resortu bije wokół kilkusetletniego drzewa
Najbardziej symbolicznym miejscem całego założenia jest centralny dziedziniec. W jego środku rośnie wiekowe drzewo Zhennan, uznawane za najstarsze i najwyższe w dolinie. Otacza je płytkie lustro wody, które wzmacnia efekt wyciszenia i odbija zmieniające się światło.
To właśnie tutaj najlepiej widać, że architektura pełni rolę tła. Najważniejszym bohaterem pozostaje natura, a projekt jedynie pomaga ją dostrzec.
Granica między wnętrzem a krajobrazem niemal znika
Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów resortu są przestrzenie otwarte na otoczenie. W części przeznaczonej do medytacji zastosowano pełnowysokościowe przeszklenia, dzięki którym las dosłownie staje się częścią wnętrza.
Czytaj też:
Japandi w krakowskim apartamencie. 140 m² spokoju plus bonus dla kota
Podobną filozofię widać w łazienkach wykończonych lokalnym czerwonym kamieniem oraz w zewnętrznym basenie kąpielowym. Niecka wyłożona płukanym kamieniem i zielonym granitem wtapia się w górski teren, sprawiając wrażenie naturalnego źródła.
Luksus przyszłości to czas, nie przepych
Twórcy projektu podkreślają, że ZOLAND·Emei Resort powstał wokół idei „wolno płynącego czasu”. W świecie zdominowanym przez nadmiar bodźców architektura ma zachęcać do zwolnienia tempa, uważności i odbudowania relacji z otoczeniem.
To kierunek coraz częściej obecny we współczesnym hotelarstwie premium. Zamiast efektownych form liczy się jakość doświadczenia, odpowiedzialne wykorzystanie istniejącej zabudowy, lokalne materiały oraz projektowanie wspierające dobrostan człowieka.
ZOLAND·Emei Resort nie próbuje imponować skalą ani widowiskową formą. Jego siła tkwi w umiarze. Studio J. Bridgland (SJB) stworzyło miejsce, które pokazuje, że najlepsza architektura nie zawsze chce być zauważona. Czasem jej największą wartością jest to, że pozwala naprawdę zobaczyć krajobraz.
Czytaj też:
To jedno z najpiękniejszych biur w Polsce. Nic dziwnego, że zdobyło najważniejszą nagrodę Czytaj też:
Zburzyli stary dom, ale o nim nie zapomnieli. Nowoczesny dom w Beskidach zachwyca